‘Ήταν 18 Οκτωβρίου όταν το κάλεσμα των μαθητών λυκείου προς τους πολίτες να μπουν στο μετρό χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο ως ένδειξή διαμαρτυρίας για την αύξηση της τιμής του, τις ώρες αιχμής, εξελίχθηκε σε εξέγερση.
«Η Χιλή ξύπνησε και άλλαξε για πάντα»
Ορόσημο ήταν η ιστορική πορεία της 25ης Οκτωβρίου, όταν 1,2 εκατομμύριο Χιλιανοί έκαναν μια ειρηνική πορεία. Αυτός ο μήνας όμως σημαδεύτηκε παράλληλα από ξυλοδαρμούς, τραυματισμούς, βασανιστήρια και σεξουαλική βία σε βάρος πολιτών από τους αστυνομικούς και τις ομάδες καταστολής του Σεμπαστιάν Πινιέρα. Συνολικά σκοτώθηκαν τουλάχιστον 22 άνθρωποι, οι περισσότεροι σε επεισόδια και εμπρησμούς, πέντε από πυρά των δυνάμεων ασφαλείας- πάνω από 2.000 άλλοι τραυματίστηκαν και πάνω από 15.000 προσήχθησαν ή συνελήφθησαν.
Την ώρα που ο λαός της Χιλής έκανε την επανάσταση του, στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων εμφανίστηκε μια περίεργη φιγούρα . Η εικόνα ενός αληθινού ήρωα, όπως ανακαλύψαμε, του Negro Matapacos.
Το 2011 στη Χιλή πραγματοποιήθηκε σειρά φοιτητικών διαδηλώσεων, καθώς οι νέοι σε ολόκληρη τη χώρα αγωνίστηκαν κατά της ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων και ζητούσαν πιο προσιτή εκπαίδευση για όλους, ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη. Κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις διαμαρτυρίες, ένα αδέσποτο σκυλί σαν ένας άλλος Λουκάνικος εντάχθηκε στους διαδηλωτές. Ευγενικός και ευχάριστος με τους τους μαθητές, αλλά σκληρός και επιθετικός απέναντι στους αστυνομικούς της Χιλής.
Στην πραγματικότητα, από εκεί προέρχεται και το ψευδώνυμό του – El Negro Matapacos που σημαίνει ο μαύρος δολοφόνος αστυνομικών. Αν και ήταν ελεύθερος να πηγαίνει οπουδήποτε τον ευχαριστούσε, τα επόμενα χρόνια συνέχισε να πρωτοστατεί σε φοιτητικές διαδηλώσεις. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής του, ήταν κύριος του εαυτού του καθώς δεν είχε κάποιον για αφεντικό, αλλά δεχόταν την φροντίδα και αγάπη από ανθρώπους που ενδιαφέρονταν για αυτόν. Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που μια κοπέλα, η Μαρία Κάμπος του έδωσε ένα κρεβάτι, ένα πιάτο φαγητό και του έδεσε την χαρακτηριστική μπαντάνα που έμελλε να γίνει και το σήμα κατατεθέν του . Κατά τη διάρκεια της νύχτας, μπορούσε να κοιμάται στο δωμάτιό της στο πανεπιστήμιο και την ημέρα ήταν ελεύθερος να τρέχει στους δρόμους, κρατώντας το βλέμμα του πάνω στην μισητή του αστυνομία.Το 2013 έγινε πρωταγωνιστής ενός Ισπανικού ντοκιμαντέρ, το οποίο κατέγραφε την καθημερινότητά του καθιερώνοντας τον ως προστάτη των διαδηλωτών.
Όταν στις 26 Αυγούστου του 2017 ο σύντροφος και φίλος ολόκληρης της νέας γενιάς απεβίωσε από φυσικά αίτια όλη η χώρα θρήνησε για αυτόν. Αφιερώματα και άρθρα γράφτηκαν για αυτόν σε μεγάλες εφημερίδες,ενώ είναι χαρακτηριστικό ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα La Izquierda το οποίο ξεκινάει με τον στίχο: “Ο Μαύρος Ματαπάκος καταρουάει από τον ουρανό στα στρατιωτικά σας κράνη, απενεργοποιώντας τις βόμβες χημικών”, μέχρι και αγάλματα σκαλίστηκαν προς τιμή του ένα εκ των οποίων στο central park στην Νέα Υόρκη.
Η επιστροφή του Negro Matapacos
Τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους, οι διαδηλωτές βγήκαν μαζικά στους δρόμους. Οπλισμένοι με οργή χρόνων, με βόμβες μολότοφ άλλα και με ό,τι άλλο έβρισκαν έβαλαν φωτιά σε τρένα, έκαναν ζημίες στο μετρό, έφεραν πανό και συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις της αστυνομίας. Μέχρι και σήμερα συνεχίζουν να βρίσκονται στους δρόμους παλεύοντας.
Η σπίθα που πυροδότησε την έκρηξη ήταν η αύξηση των τιμών του εισιτηρίου για το μετρό. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για μια απλή διαμαρτυρία για την άνοδο των ναύλων αλλά για μια έντονη αντίδραση απέναντι στη χρόνια καταπίεση που έπληξε κυρίως τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις.
Κατά την διάρκεια της επανάστασής τους, οι διαδηλωτές χρειάστηκαν ελπίδα την οποία και βρήκαν στο πρόσωπο του ήρωα τους, του Negro Matapacos.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις το γιατί. Πρόκειται για δύσκολες στιγμές.Αισθανόμενοι φόβο κάτω από τα όπλα και την βια των μπάτσων, αλλά και αποξενωμένοι ο ένας από τον άλλο λόγω της κοινωνίας η οποία έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να τους κάνει να αισθάνονται μόνοι και απελπισμένοι, είναι για πολλούς ένα σύμβολο αντίστασης – της απελπισμένης ανάγκης τους να μιλήσει η αλήθεια στην εξουσία.
Ξαφνικά, δύο χρόνια μετά το θάνατό του, ο El Negro θυμάται ότι ήταν μέρος της πρώτης σειράς διαδηλώσεων για περισσότερο από μια δεκαετία΄η μαύρη γούνα και η κόκκινη μαντήλα του είναι και πάλι εδώ. Ένα νέο κύμα εικόνων που τον απεικονίζουν ως έναν φλογερό σωτήρα (με το σλόγκαν EVADE) και τον χειρότερο εχθρό των μπάτσων σε όλο τον κόσμο, πλημμύρισε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (κάπου εκεί ήταν που τον μάθαμε κι εμείς). Graffiti και stencils σε κτίρια , τυπωμένος σε μπλουζάκια, σε φυλλάδια, σε σημαίες ακόμη και σε αυτοσχέδιες ασπίδες, ο τετράποδος σύντροφος τους/μας γάβγιζει ξανά παρόν!
ΥΓ1: Ο λαός της Χιλής αποδεικνύει πρώτα στον εαυτό του και έπειτα σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο πως είναι να επαναστατείς και να παλεύεις, ακόμα και να θυσιάζεσαι για τα δικαιώματα σου. Εμείς;
ΥΓ2: Είναι ακόμη μια στιγμή που νιώθουμε πολύ μικροί μπροστά του και μπροστά στην κληρονομιά που άφησε στις νέες γενιές και περήφανοι που μπορούμε έστω και λίγο να αυτοαποκαλούμαστε σύντροφοί του.
ακολουθεί το λινκ με το ντοκιμαντέρ του με αγγλικούς υποτίτλους…